sırdaşıydım komşu kızı Süheyla'nın haytın basamaklarını çıkıyordu hayatı bilmediği heyacanlarla dolu gözleri neşe umut saçıyordu etrafa koskaca sekiz yılı buruk, yorucu, stemkarlıkla dolu bitirmenin yılgınlığı yoktu üstünde...
henüz hayatta tatmadığı o kadar çok duygu vardiki ayakları yerlere basmıyor küçüçük çiçekler uçan kuşlara hayranlıkla izlediği ağaç gölgeleri hergün biraz daha serpilim güzellştiğinin farkında bile deyildi belkide...
zaman öyle hızlı akıp geçiyorki sevdalar aşklar görüyor hiç birine özenmiyor özenmek deyil ya inanmıyordu dahi her aşık oldum diyen arkadaşıyla kafa buluyor dalga gecip günü gün ediyor günlüğünün sayfalarına karaladıklarının içine bunlarıda kısa kısa not alıp bırakıyordu...
koskaca dört yılı hiç bir aşk sevgi duygusunu tatmadan sadece derslerine ve dünyada hiç bir şeye değişmem dediği romanlarıyla bitirmişti.
üneversitenin yolları uzak deyildi yılllarca okuduğu doğum büyüdüğü sokakları tekrar tekrar yürüyecekti bu şansını elde eden çok az arkadaşı vardı... Ama Süheyla liseden farkı olmayacağını düşünüyor korkmadan hiç bir tedirginlik yaşamadan başlamıştı üniversite sokaklarını arşınlamaya...
Süheyla'nın duyguları düşünceleri hala aynıydı aşklar romanlardan başka hiç bir yerde gercek deyildi... dizileri beğenmiyor romanların dizilere aktarılmış hali bile saçma geliyor insanlar aşkı sevgiyi kiralık gibi gösteriyor insanlarda kiralık olarak yaşıyor diye ısrarla tartışıyordu... bir delikanlı ile karşı karşı karşıya kalır hiç düşünmeden ısrarla fikirlerini savunmakta karşısındakinin başka duygular ile ona yaklaşmaya çalıştığının farkında bile deyildir...
durum anlaşılmaz deyil ya insan sonuçta duygular elbet fark edecek hiç bir yer görmese dahi gönül gözü görecek... günlüğüne yazdıkları aldığı notlar farklılaşıyordu kendisi fark etmek istemesede içindeki bu duygu yoğunluğuna bir anlam veremiyor kimselere anlatamıyor her gecen gün biraz daha durgunlaşıp sessiz çağlayanlara benziyordu...
yüreğindeki fırtınaların, çoşkun ırmakların, ılık ılık esen rüzgarın ihtaşamlanması içini korkutuyor günlüğünden başka kimselere anlatamıyordu bu yanlızlığını okul saati iple çekiyor her gece gözleri gözlerimde buluşsun başka bir şey dilemem diye dualar ediyordu. Aşk öyle büyülü,öyle yakıcıki karşısındaki delikanlı da aynı hallerde ama bir türlü açılamıyor o sık katıldığı sohbetlere hiç vaz gecmediği fikir tartışmalarına dahi uzak kalıyordu iki derya bir olurmu diye düşünen Süheyla'ya okuduğu romanın içindeki küçük bir kağıt parcası azda olsa anlatmaya yeter sanırım...
yakınlık bir ateş,sokulmak ise yasak
bu sukutta sonsuza uzansak
uyku yağdı gözlerime sağnak sağnak
yoksun ki rüyamda hayalin bile yasak
her nefeste dursak,o buse zaten yasak
düne bugüne yalvarıp yakarıp ağlasak
hıçkırmayı bırak gözyaşı bile yasak
konuşan artık sadece gözler deyildi gönüllerinde birlikte çarptığı kaçınılmaz bir gercekti... üniversitenin son yıllarıydı artık iş bulma telaşı sınavlara hazırlanmak derken yoğunluğuna yoğunluk katmıştı hayat küçük jestler mimikler mısralar anlatıyordu iki sevgili olan sessiz aşıkları...
her ikisi de farklı şehirler de farklı mesleklerde işe başlamışlardı bir taraftan uzaklık derinleşen ufak ufak rıhtım arayan gemiler gibiydi yaşanan duygular gönül görmez katlanır edası sarmıştı...
işler yoğun telaşlı karmaşık hayatlar yeni şehre yeni insanlara alışmaya çalışan ap ayrı insanlar olmuşlardı farklı şehirlerde deyilde farklı dünyalarda yaşayan insanlar olmuşlardı adeta...
Süheyla'nın mektubunun bir kaç mısrası...
kimi aşkı uğrunda mecnun olmuş çöllerde
rüyalar bile tutsak gezdiğimiz yerlerde
o illerden ayrılıp gönül tahtıma gelsen
yok takatim kalmadı göz yaşlarım
uykusuz gecsin uğruna tüm gecelerim
dudaklarım susmaz ismin heceler
bir kırık kalem kaldı yazdığım satırlardan
dilerim ebediyen çıkmaz hatıralardan
E...İrem
